خاصه خود پس از چهار نفر مزبور تعيين نفرمودند ، هر چند در ميان فقهاء دوران بعد ، نيز افرادى منزه بودند ولى اهل بيت خود آگاهترند ، و خود مىدانند كه چرا تنها همان چهار نفر بايد انتخاب شوند .
هنگامى كه نائب دوم يعنى محمد بن عثمان بن سعيد ساعت آخر عمر خود را مىگذرانيد جعفر بن احمد ( از علماء بزرگ و با تقوى ) بالاى سرش نشسته بود و حسين بن روح پائين پاى او ، و اين روى احترامى بود كه حسين بن روح براى جعفر قائل بود ، همه مردم چنين بودند ، همه مىگفتند : حتماجعفر بن احمد نائب خاص پس از محمد بن عثمان خواهد بود ، به علم و تقوى معروف بود ، در پذيرائى از محمد بن عثمان كوشا بود ، و مورد توجه كامل او بود ، در اواخر عمر محمد ، نوعا « غذايش را از منزل جعفر بن احمد مىآوردند . . . ممكن است فرد خيالاتى و بد گمان فكر كند كه پذيرايىاش شايد همراه با علاقه و ميل به رياست بود ولى مىبينيم : همين كه محمد بن عثمان در آن ساعت آخر بر خلاف انتظار همه اعلام نمود : مامورم نيابت را به حسين بن روح واگذار كنم » ناگهان جعفر بن احمد از جاى بر مىخيزد و دست حسين بن روح را گرفته به جاى خود مىنشاند . و اين نشانهء عدم حسادت اوست ، نشانهء حريص نبودن به رياست ، نشانهء تسليم در برابر حكم و قضاء الهى . به هر حال تا كنون نفهميدهام كه در آن سوى چهره و زواياى ناخودآگاه دل جعفر بن محمد چه بود و يا چه سابقهء ترك اولى داشته كه هر چند مقامى بس بزرگ داشته ليكن بحدّ نيابت خاصّه نرسيد ، چنان كه كلينى ( ره ) نيز معاصر با على بن محمد سمرى بود ولى به آن مقام نرسيد ، صدوق هم نرسيد .
شيخ صدوق - فرزند ابن بابويه - به دعاء امام زمان متولد شده
مقدمه اى بر امامت (فارسى) — صفحة 140
مساهمون: الشيخ محمد علي الگرامي القمي
ص١٤٠