در آيهء دوم مىگويد :
وَ آتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ وَ . . .
اموال يتيمان را بدهيد .
از اين دو آيهء نتيجه مىگيريم كه مسألهء حق اللّه و حق الناس بسيار مهم است . بعد مىفرمايد :
إِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا . . .
اگر مىترسيد كه در مورد يتيمان نتوانيد به عدالت رفتار كنيد ، با زنان ازدواج كنيد . ربط آيه اين است كه : يتيم كسى است كه پدرش مرده ، امّا كسى كه مادرش از دنيا رفته ، و پدرش زنده باشد او را يتيم نمىگويند . حالا شما مىخواهيد از اين يتيمان نگهدارى كنيد ، تا زمانى كه آنها در جاى ديگرى زندگى مىكنند و زندگى شان هيچ ارتباطى به زندگى شما ندارد ، هيچ كارى نمىشود كرد . حتّى به خانهء آنها نمىشود سركشى كرد . آيه مىفرمايد اگر مىترسيد كه وقتى به كار يتيمان رسيدگى مىكنيد ، عدالت را رفتار نكنيد ، پس با مادر اين يتيمها ازدواج كنيد تا به خانوادهء شما ملحق شوند و جزو خانوادهء شما گردند ، آن وقت از يتيمان نگهدارى كنيد . پس مشاهده كرديد كه چه ارتباط محكمى بين مضمون آيه وجود دارد .
نتيجهء بحث اين شد كه نظم آيات قرآن و سورههاى آن ، نظمى الهى است و تمام ادلّه و رواياتى كه دلالت بر عدم نظم قرآن يا تحريف آن مىكرد ، از نظر ما مردود است . قرائت و اختلاف قرائت هم چيز مهمّى نيست . و امرى جزئى مىباشد مثل اختلافاتى كه در احكام فرعيه وجود دارد . اينها مهم نيست اصل دين بايد محفوظ بماند كه مانده است .