درس بيست و يكم
3 - عاصم بن ابى النجود « 1 » - به اعتقاد شيعه او مورد تأييد حضرت صادق بوده است . او در قرائت ، شاگرد « ابن جيش » و « ابى عبد الرحمان بن سلمى » و « ابى عمرو شيبانى » بود . ابن عيّاش نقل مىكند كه عاصم به من گفت : جز ابو عبد الرحمان سلمى كسى تعليم قابل اعتنايى به من نداده است . من از پيش او بر مىگشتم و مطالب را بر « ابن جيش » عرضه مىداشتم . از اين كلام ابن عيّاش به دست مىآيد كه او نيز شاگرد عاصم بوده است . حفص - از شاگردان عاصم - مىگويد : عاصم به من گفت : هر قرائتى كه به تو مىگويم چيزى است كه از « ابى عبد الرحمان سلمى » و او از على بن ابى طالب - عليه السّلام - گرفته . و آنچه را كه به ابوبكر بن عيّاش گفتم ، قرائتى است كه بر « ابن جيش » عرضه داشتم و او هم از ابن مسعود گرفته بود . بنابراين ، معلوم مىشود ، قرائتى را كه از ابن مسعود گرفته ، به ابن عياش داده است و قرائتى را كه از حضرت على - عليه السّلام - گرفته به حفض داده است . حالا با بودن قرائت على - عليه السّلام - چطور ، قرائت ابن مسعود را هم نقل كرده ، نمىدانم .
ابن سعد در « طبقات القرّاء » مىگويد : اوثقه بود ، ولى در حديثش خطاى زيادى داشت .
عبد اللّه بن احمد نقل مىكند : كه عاصم آدم خيّر و ثقهاى بود ولى حافظه
هامش
( 1 ) - نجود : جمع نجد به معناى عظمت و رفعت سات .