الّذى لا يحول ، و لا يزول ، و لا يجوز عليه الأفول ، لم يلد فيكون مولودا ، و لم يولد فيصير محدودا ، جلّ عن اتّخاذ الأبناء ، و طهر عن ملامسة النّساء ، لا تناله الأوهام فتقدّره ، و لا تتوهّمه الفطن فتصوّره ، و لا تدركه الحواسّ فتحسّه ، و لا تلمسه الأيدى فتمسّه ، و لا يتغيّر به حال ، و لا يتبدّل فى الأحوال ، و لا تبليه اللّيالى و الأيّام ، و لا يغيّره الضّياء و الظّلام ، و لا يوصف بشىء من الأجزاء ، و لا بالجوارح و الأعضاء ، و لا بعرض من الأعراض ، و لا بالغيريّة و الأبعاض ، و لا يقال له حدّ و لا نهاية ، و لا انقطاع و لا غاية و لا أنّ الأشياء تحويه ، فتقلّه أو تهويه ، أو أنّ شيئا يحمله فيميله أو يعد له ، و ليس فى الأشياء بوالج و لا عنها بخارج ؛
واژهء « سكون » و « حركت » وصف آفريدگار نتواند شد ، و چگونه حركت و سكون بر آن ذات برتر صادق باشد درحالىكه خداوند آن دو را در بستر آفرينش روان ساخته است ، و چگونه بدانچه خود پديد آورده روى نياز آورد و محكوم آن گردد ، كه در اين هنگام ذات بارى دگرگون شود و حقيقت او تجزيه پذيرد و « ازليّت » او زير سؤال رود و اوصاف مخلوقات يابد و آنگاه براى او از جهات ششگانه « پشت سر » و « پيش رو » قائل شوند ، نيز براى او مراحل كمال تصوّر نشود كه معناى آن ناقص بودن است ، و اين نشانهء مخلوق بودن او خواهد بود و به جاى آنكه « مدلول » باشد و به دو روى آرند ، « دليل » شود و به ديگرى روى آرد . آرى ، خداوند كه در هر چيز اثر گذارد فراتر از آن است كه چيزى در او اثر بگذارد .
خداوند تغيير نپذيرد و زوال نيابد و هرگز نور وجودش به خاموشى نگرايد ؛
خدا در نهج البلاغه (فارسى) — صفحة 85
مساهمون: الشيخ محمد علي الگرامي القمي
ص٨٥