شاهِدُونَ ( 150 ) أَلا إِنَّهُمْ مِنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ ( 151 ) وَلَدَ اللَّهُ وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ ( 152 ) أَصْطَفَى الْبَناتِ عَلَى الْبَنِينَ ( 153 )
ما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ( 154 ) أَ فَلا تَذَكَّرُونَ ( 155 ) أَمْ لَكُمْ سُلْطانٌ مُبِينٌ ( 156 ) فَأْتُوا بِكِتابِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ( 157 ) وَ جَعَلُوا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَباً وَ لَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ( 158 )
سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ ( 159 ) إِلاَّ عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ( 160 )
معناى واژهها
145 [ بالعراء ] : بيابانى تهى كه گياه و درختى در آن نباشد .
146 [ يقطين ] : بوتهء نوعى كدو ، و گفتهاند هر درختچهاى كه ساقه نداشته باشد .
/ 282
خدا از آن وصفى كه مىآورند منزّه است
رهنمودهايى از آيات :
خدا پيامبر خود يونس بن متى را به شهر نينوا « 54 » در موصل فرستاد . وى آن رسالت را ابلاغ كرد و پس از آن كه كجروى مردم را توضيح داد آنها را به حق راه
هامش
( 54 ) - اين نينوا كه در موصل قرار داشته و مركز آن بوده ، غير از نينواى بابل در سواد كوفه است كه كربلاى امروز بخشى از آن است - م .