مسئلهء دشوارى اندوهگين مىشد از نماز و روزه كمك مىگرفتند . از امام صادق عليه السلام روايت شده كه فرمود :
هنگامى كه با يكى از اندوههاى دنيا روبهرو شديد وضو ساخته و در مسجد نماز بخوانيد و در حال نماز دعا كنيد ؛ زيرا خداى متعال مىفرمايد : « اسْتَعينوا بالصبرِ . . . » آيا نمىبيند خداى متعال فرموده از نماز و صبر استعانت بجوييد ؟
آرى برخورد اسلام با مسئلهء صبر چنين برخورد سازنده است كه انسان را همواره آماده مىكند با مددگيرى از نيروى لايزال ، با مشكلات دست و پنجه نرم كند و واهمهاى به خود راه ندهد ؛ چه اين كه برداشت اسلام از مشكلات زمينهاى است براى پالايش روح .
انسان در ضمن اين فراز و نشيبها ساخته شده و از خام بودن خارج مىشود نه اين كه اين مشكلات وسيلهاى براى زبونى و بيچارگى در مقابل حوادث باشد . چنان كه دشمنان اسلام چنين برداشتى از مفهوم صبر دارند . خلاصه ، زبانِ حال مؤمن و صابر چنين است :
به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست * عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست
تشريع امر به معروف براى مصلحت عمومى
متن : والأمر بالمعروفِ مصلحةً للعامّةِ ؛ امر به معروف را براى مصلحت عمومى قرار داد .
شرح : با اين كه نهى از منكر در مصلحت اجتماعى مؤثر و بلكه در بازداشتن جامعه از منكرات تقريباً اساس براى معروف است ، ازاينرو فقط به امر به معروف اكتفا نمود ؛ ولى هر دو قرين هم مىباشند .
چرا بايد معروف ( خوبىها ) را در جامعه رواج دهيم ؟
اگر ريشه و عامل بسيارى از فضايل اخلاقى را در افراد بررسى كنيم ، خواهيم ديد كه جهت عمدهء آن ، رواج فضيلت و ارج نهادن جامعه به آن مىباشد و كسب آن موجب آبرو و وجهه دار شدن در اجتماع است . پس نقش محيط و تلقى اجتماع در واداشتن به خوبىها