يكى از مظاهر رأفت و بهجت الهى است . براى توضيح بيشتر ، تغيير قبلهء مسلمانان را براى مثال مىآوريم :
مظهر رأفت در انجام وظايف
انسانى كه دلش آكنده از ايمان به خدا و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىباشد به هنگام عذر كه نمىتواند وظايف شرعى را بهطور كامل انجام دهد ، همواره در نگرانى است ، مثلًا نماز با وضو و غسل كاملتر از نماز با تيمم است . چه بسا انسانى كه در اثر استفاده از آب به بدنش ضرر مىرسد ، مجبور شود كه نماز را با تيمم به جا آورد و در ناراحتى به سر برد كه نتوانسته وظيفهء خود را مانند شخص سالم انجام دهد و نوعى محروميت در خود احساس نمايد . نيز بر اساس همين واقعيت ، هنگامى كه مسلمانان صدر اسلام مأمور شدند به سمت كعبه نماز بگزارند ، چنين احساسى به آنان دست داد كه همهء نمازهايى كه به طرف بيتالمقدس خواندهاند ، ضايع شده است . خداوند متعال مثل آن كه دست نوازش به سر و روى مسلمانان بكشد ، مىفرمايد : « ما كانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمانَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ » ؛ « 1 » سزاوار رأفت خداى مهربان نيست كه ايمان شما را ( در مظهر نمازگزارى ) تباه گرداند و آن را به حساب نياورد . همانا خدا ، به مردم رؤوف و مهربان است . . . .
بدين سان مىبينيم در احكام الهى هم اين چنين رأفت الهى بيان شده است .
دربارهء هدف دار بودن آفرينش در قرآن كريم آيات بسيارى آمده كه از طرفى متذكر خلقت عجيب مخلوقات شده و از طرف ديگر صلاحيت آن مخلوقات را در بر طرف ساختن نيازها بيان داشته است . بهطور كلى غرض را از خلقت آسمان و زمين و درياها و نهرها و چهارپايان و حتى غارها و كوهها و آنچه در دل آنهاست ، مصالح و منافع بشر بيان مىدارد و با اين بيان مىخواهد مردم را به رأفت خود دل گرم نمايد .
هر كس با اندكى تأمل در آيات قرآن كريم اين حقيقت روشن را در مىيابد . اينك از باب نمونه دو آيه از كتاب كريم را متذكر مىشويم :
هامش
( 1 ) . بقره ( 2 ) آيهء 142 .