و محدثان صرف نيستند ، چنانكه در رديف مجتهدانى هم نمىباشند كه از طريق رأى و قياس ، اجتهاد مىكنند ، بلكه خودشان از مصادر تشريع و قانونگذارى اسلامى مىباشند و قولشان از نظر اعتبار ، همپايهء قول نبىاكرم صلى الله عليه و آله است . آنان هرگاه روايتى را از جدّ خود نقل مىكنند ، به اين جهت است كه نصّى را از پيامبر اسلام نقل نمايند ، يا اين كه در مقام اتمام حجّت بر غير ، از روايتى بهره مىجويند .
پس ، سنّت در اصطلاح فقهاى شيعهء اماميّه به معناى فعل ، قول ، يا تقرير معصوم مىباشد كه از راه شنيدن از معصوم ، يا ديدن بدون واسطهء آن و يا از راه مراجعه به احاديث و اخبار رسول گرامى صلى الله عليه و آله و ائمهء معصومين عليهم السلام ، اثبات مىشود .
علم امامان به احكام الهى
بنابر اعتقاد اماميّه ، همهء حلالها و حرامها نزد خداوند حكم واقعى دارند ؛ و ائمهء اطهار عليهم السلام به اين احكام علم دارند . اين احكام از جزئى و كماهمّيت گرفته تا مهمّ و پراهمّيت ، مشخّص هستند و تا روز رستاخيز تغيير نيافته و دگرگون نخواهند شد .
زراره كه يكى از ياران نزديك امام صادق عليه السلام بود از آن حضرت دربارهء حلال و حرام پرسيد ، امام عليه السلام فرمود :
حَلالُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله حَلالٌ أبداً إلى يَومِ القِيامَةِ ، وَ حَرامُهُ حَرامٌ أبداً إلى يَومِ القِيامَةِ ، لايَكونُ غَيرُهُ ، و لايَجيءُ غَيرُه .
[ وَ قالَ :
] قالَ عَليٌّ صَلوات اللّهِ عليه ما أحدٌ إبتَدَعَ بِدعةً إلّاتَرَك بِها سُنَّةً « 1 » ؛
حلال محمد صلى الله عليه و آله تا روز قيامت حلال ، و حرام او نيز تا روز قيامت حرام خواهند بود ، چيزى غير از آنها نيست و چيز ديگرى نيز نخواهد آمد .
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 58