تخطي إلى المحتوى الرئيسي

فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 645

مساهمون:

ص٦٤٥

كند ، زيرا او منصور و يارى شده است ، ايشان فرمودند : آن [ سرپرستِ منصور ] ، قائم آل محمد است ، او خروج مي‌كند و در عوض خون امام‌حسين ( عليه السلام ) مي‌كشد ، پس اگر اهل زمين را به قتل رساند زياده روى نكرده است ، و فرموده‌ى خداوند : لا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ ، او كارى نمي‌كند كه زياده روى باشد . در ادامه فرمودند : به خدا قسم ، او فرزندان قاتلان حسين ( عليه السلام ) را به كرده‌ى پدرانشان خواهد كشت . ( 1 ) » ( 2 ) غيبت شيخ طوسى / 115 از فضيل بن زبير نقل مي‌كند : « از زيد بن على چنين شنيدم : اين كس كه انتظارش را مي‌كشند از نسل و ذريه‌ى حسين ( عليه السلام ) است ، او همان مظلومى است كه خداوند تعالى مي‌فرمايد : وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ ، ولى او مردى از نسل و ذريه‌ى اوست و اين آيه را تلاوت كرد : وَجَعَلَهَا كَلِمَةً بَاقِيَةً فِي عَقِبِهِ ، و آن را سخنى جاودان در نسل خود قرار داد . سُلْطَاناً فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ ، قدرت او برهان او بر همه‌ى مخلوقات خداست ، تا او بر مردم برهان و حجت داشته باشد ، و احدى حجتى بر خلاف او نداشته باشد . » ( 3 ) تفسير قمى 2 / 84 از ابن مسكان روايت مي‌كند : « امام صادق ( عليه السلام ) در مورد اين آيه : أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا ، به كسانى كه جنگ بر آنان تحميل شده ، رخصت داده شده است ، چرا كه مورد ظلم قرار گرفته‌اند ، فرمودند : سني‌ها مي‌گويند : اين آيه درباره‌ى رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) نازل شده است ، به هنگامى كه قريشيان ايشان را از مكه بيرون كردند ، [ اين سخن باطل است بلكه ] در مورد قائم ( عليه السلام ) است ، چون خروج نمايد خون حسين ( عليه السلام ) را طلب مي‌كند ، و اين سخن اوست : ما اولياى دم و طالبان ديه‌ايم . » مناقب آل ابى طالب ( عليه السلام ) 4 / 85 در ماجراى قتل يحيى بن زكريا ( عليهما السلام ) به دست پادشاه روم ، و اينكه چگونه خداوند كسى را بر آنان مسلّط نمود كه هفتاد هزار نفر را به خاطر خون يحيي ( عليه السلام )

هامش
( 1 ) . در حديثى از امام رضا ( عليه السلام ) علت اين امر ، رضايت فرزندان به كرده‌ى پدرانشان و افتخار به آن عنوان شده است ، ر . ك به علل الشرائع 1 / 229 . م
( 2 ) . و اثبات الهداة 3 / 530 و بحار 45 / 298
( 3 ) . و اثبات الهداة 3 / 504