ابو جعفر احمد بن محمد بن لاحق از اساتيد خود برايم نقل كرد : فرزندان اعين در مدت چهل سال چهل تن بودند كه كسى از آنها نمي‌مرد مگر آنكه پسرى در آنان زاده مي‌شد ، آنان خانه‌هاى بنى شيبان در منطقه‌ى بنى سعد بن همام را در اختيار داشتند ، آنها مسجدى دارند كه در آن نماز مي‌گزارند و آقاى ما جعفر بن محمد ( عليهما السلام ) نيز بدان وارد شده و در آن نماز گزارده‌اند . » با اين حساب خانه‌ى سعد بن همام منطقه‌ايست در كوفه . سعد خود از كسانى است كه از ابو هريره روايت مي‌كنند . ( 1 ) مقصود از اينان دشمنان حضرت مهدي ( عليه السلام ) در دوران ظهور و يا نزديك به آن است ، زيرا آنها ضرب المثل بدى و فسادند ، بغدادى در خزانة الادب 7 / 415 درباره‌ى آنها مي‌نويسد : « آنان ام سيار ، سمير ، عبد الله و عمرو هستند كه فرزندان سعد بن همام بن مرة بن ذهل بن شيبان مي‌باشند ، آنها وارد هيج امرى نمي‌شوند مگر آن را به تباهى و فساد منجر مي‌كنند » .

كامل الزيارات / 336 از حلبى روايت مي‌كند : « امام صادق ( عليه السلام ) به من فرمودند : هنگامى كه امام‌حسين ( عليه السلام ) به شهادت رسيد خانواده‌ى ما [ مقصود اجداد ايشان و ساير اهل‌بيت ( عليهم السلام ) هستند ، چرا كه امام صادق ( عليه السلام ) هنگام شهادت امام‌حسين ( عليه السلام ) به دنيا نياوده بودند ] در مدينه گوينده‌اى را شنيدند كه مي‌گفت : امروز بلا بر اين امت فرود آمد ، پس شما گشايشى نخواهيد ديد تا قائمتان قيام كند و سينه‌هايتان را شفا بخشد و دشمنتان را بكشد ، و به عوض اين خون ، خون‌ها به پا كند . » ( 2 ) همان / 63 از محمد بن سنان از مردى از روايت مي‌كند : « از امام صادق ( عليه السلام ) درباره‌ى اين آيه سؤال كردم : وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَاناً فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُوراً ، و هر كس مظلوم كشته شود ، به سرپرست وى قدرتى داده‌ايم ، پس [ او ] نبايد در قتل زياده روى