پسران سعد سقاء - كه پسران فاسقانند - در كوفه ميمانند و خونخواهى پدرانشان ميكنند تا آنكه لشكر حسين بر آنان هجوم ميآورند . . . »
نگارنده : گرچه بسيارى از مضامين اين خطبهى منسوب در روايات ديگر آمده است ، لكن اشكالاتى بر سند و متن آن وارد است . از جمله آنكه لشكر سفيانى كه عازم عراق ميشوند را صد و سى هزار نفر ميداند ، و اينكه هفتاد هزار نفر را ميكشند ، امرى كه يكى از آرزوهاى امويان
بوده است .
ديگر آنكه عراقيان در مقابل سفيانى مقاومت نميكنند ، بلكه لشكرى صد هزار نفرى - از مشرك و منافق - از آنها به شام ميروند و آن را اشغال ميكنند .
از اين روايت فهميده ميشود كه لشكرى از شام به عراق ميآيد ونيز لشكرى از عراق به شام ، امرى كه در سال ظهور رخ ميدهد .
امام عصر ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) عراق را فتح ميكند ، و آن را پايتخت قرار ميدهد
در اين باب احاديث بسيارى در منابع شيعه و سنّى رسيده است . ايشان عراق را از بقاياى قواى سفيانى و خوارج آزاد ساخته ، آن را پايتخت دولت خود قرار ميدهند . زمان دقيقى براى ورود ايشان به عراق نيافتم ، ولى ميتوان گفت چند ماه بعد از ظهور مقدّس در مكه و آزاد سازى حجاز
خواهد بود .
در برخى روايات سخن از ورود هوايى ايشان به ميان آمده ، با وسائلى هوانورد ، تفسير عياشى
1 / 103 از امام باقر ( عليه السلام ) نقل ميكند : « در ميان هفت قبه از نور كه معلوم نيست در كدام است ، در پشت كوفه فرود ميآيد . »
همان در حديثى ديگر نقل ميكند : « او هنگامى كه در پشت كوفه بر فاروق فرود ميآيد ، در گنبدهايى از نور فرود ميآيد . »
در فصل مربوط به ياران حضرت ( عليه السلام ) گذشت كه لشكريان ايشان به طور زمينى وارد عراق ميشوند ، بصائر الدرجات / 188 از امام صادق از امام باقر ( عليهما السلام ) روايت ميكند : « زمانى كه قائم در مكه قيام كند و ارادهى توجّه به عراق نمايد ، منادى ايشان ندا ميكند : بدانيد ! هيچ يك از