يكى پس از ديگرى بر آن مستولى خواهند شد . در ميان آنها سفّاح ، مقلاص ، جموع ، خدوع ، مظفّر ، مؤنّث ، نظار ، كبش ، مهتور ، عشار ، مصطلم ، مستصعب ، علام ، رهباني ، خليع ، سيار ، مسرف ، كديد ، اكتب ، مترف ، اكلب ، وشيم ، ظلام و عيوق هستند . گنبدى كبود و با رشته‌اى سرخ [ در آن ] تعبيه مي‌شود . به دنبال آن ، برپادارنده‌ى حق در اقاليم پرده از چهره بر مي‌كشد ، چونان ماه تابان در ميان ستارگان درخشان . آگاه باشيد ! خروج او ده نشانه دارد ؛ اول طلوع ستاره‌اى دنباله دار . . . در آن فتنه و آشوب و شر افروزى خواهد بود و اينها علائم بركت و فزونى است . از هر نشانه‌اى به نشانه‌ى ديگر شگفتى است . پس چون نشانه‌هاى ده گانه پايان يابد ، آن هنگام است كه ماه درخشان از ما آشكار مي‌گردد ، و كلمه‌ى اخلاص خداوند بر توحيد كامل مي‌شود . » ( 1 ) ظاهر آن است كه راويان اموي ، مذمت بنى عباس را كه امتداد خطّ خود مي‌دانستند ، و نيز سخن از مغول را ، از روايات پيامبر و حضرت امير ( عليهما السلام ) حذف نموده ، و نابودى بغداد بر دست سفيانى را بدان افزوده‌اند !

سنن ابو داود 4 / 113 از صالح بن درهم نقل مي‌كند : « ما به حج رفتيم كه مردى از ما پرسيد : آيا در كنار منطقه‌ى شما منطقه‌اى به نام ابله ( 2 ) وجود دارد ؟ گفتيم : آري ، گفت : كداميك از شما قبول مي‌كند در مسجد عشار آن دو يا چهار ركعت نماز براى من بخواند و اين مطلب را به ابو هريره برساند ؟ من از خليل خود ابو القاسم ( صلى الله عليه وآله ) شنيدم : روز قيامت خداوند از مسجد عشار شهيدانى را مبعوث مي‌كند ، و كسى جز آنان با شهداى بدر برنخيزند . ابو داود گويد : اين مسجد در كنار نهر است . » ( 3 )