كافى 8 / 310 از عمر بن حنظله نقل مي‌كند : « از امام صادق ( عليه السلام ) شنيدم كه فرمودند : پنج نشانه قبل از قيام قائم خواهد بود ؛ فرياد ، سفياني ، فرو رفتن زمين ، كشته شدن نفس زكيه و يماني ، عرضه داشتم : فدايت گردم ، اگر كسى از اهل‌بيت شما پيش از رخداد اين نشانه‌ها خروج كرد ، آيا با او خروج كنيم ؟ فرمودند : نه . روز بعد اين آيه را تلاوت كردم : إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ ، ( 1 ) اگر بخواهيم نشانه‌اى از آسمان بر آنان فرود مي‌آوريم ، تا گردن‌هايشان در برابر آن خاضع گردد ، و گفتم : آيا اين همان فرياد است ؟ فرمودند : بدان ، چون آن ( 2 ) واقع شود ، گردن‌هاى دشمنان خداوند عزيز وجليل خاضع گردد . » ( 3 ) كمال الدين 2 / 652 از ابو حمزه‌ى ثمالى نقل مي‌نمايد : « به امام صادق ( عليه السلام ) گفتم : امام باقر ( عليه السلام ) مي‌فرمودند : خروج سفيانى از امور حتمى است . ايشان فرمودند : آري ، و نيز اختلاف فرزندان عباس حتمى است ، قتل نفس زكيه حتمى است ، و خروج قائم حتمى است .