فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 524

و هر آنكه را محمد يا فاطمه نام دارد مي‌كشند و بر در مسجد به دار مي‌آويزند ، در اين هنگام است كه خشم خدا بر آنان شدّت مي‌گيرد و آنان را در زمين فرو مي‌برد ، و اين سخن خداست : وَلَوْ تَرَى إِذْ فَزِعُوا فَلا فَوْتَ وَأُخِذُوا مِنْ مَكَانٍ قَرِيبٍ ، ( 1 ) و اى كاش مي‌ديدى هنگامى را كه [ كافران ] وحشت‌زده‌اند [ آنجا كه راهِ ] گريزى نمانده است و از جايى نزديك گرفتار آمده‌اند ؛ يعنى از زير گام‌هايشان گرفتار شده‌اند . » در فصل ياران امام عصر ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) روايتى مهم از غيبت نعمانى / 279 و تفسير عياشى 1 / 65 و ديگر منابع گذشت كه امام باقر ( عليه السلام ) در آن سلسله‌ى وقايع مربوط به سفيانى را بيان مي‌فرمايند ، از جمله آنكه : « اى جابر ! در خانه بنشين و هيچ تحرّكى از خود نشان نده تا زمانى كه نشانه‌هايى را كه برايت مي‌گويم در طول يك سال ببيني ، و بنگرى مناديى در دمشق ندا مي‌كند ، زمين در يكى از مناطق آن فرو مي‌رود و قطعه‌اى از مسجد آن سقوط مي‌كند . . . اهل شام در آن زمان اختلاف مي‌كنند و به سه پرچم [ و گروه ] تقسيم مي‌شوند ؛ اصهب ، ابقع و سفياني . مُضر با بنى ذنب الحمار خواهند بود ، و [ بنى ] كلب كه دايي‌هاى سفيانى هستند با او . او و همراهانش بر بنى ذنب الحمار غالب شده آنان را به طورى كه سابقه نداشته خواهند كشت . مردى از بنى ذنب الحمار به دمشق مي‌آيد و خود و همراهانش به طورى بى سابقه به قتل خواهند رسيد . اين آيه‌ايست كه خداوند مي‌فرمايد : فَاخْتَلَفَ الأَحْزَابُ مِنْ بَيْنِهِمْ فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ مَشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيمٍ ، ( 2 ) گروه‌ها با هم اختلاف كردند ، پس واى بر كافران به هنگام حضور در آن روز بزرگ . سفيانى و لشكريانش مي‌آيند و تنها مقصودشان خاندان پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) و شيعيان آنهاست . . . » مقصود از بنى ذنب الحمار بنى عباس هستند و اين تعبير كنايه از حكومتى است كه در خطّ عباسيان و دشمن اهل‌بيت ( عليهم السلام ) باشد .