فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 300

تجاوز نمي‌كند . » ( 1 ) اثبات الوصية / 223 مي‌نويسد : « حسن بن على راوى به امام صادق ( عليه السلام ) گفت : شما صاحب الامر هستيد ؟ ايشان فرمودند : من زره پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) را پوشيدم ، ولى كشيده مي‌شد ، و نيز هنگام سوار شدن بر مركب پاى مرا مي‌گيرد ، اما صاحب شما زره را در بر مي‌كند و اندازه‌اش خواهد بود و هنگام سوار شدن پايش را نمي‌گيرد . آنگاه فرمودند : چگونه چنين باشد [ و من او باشم ] و حال آنكه آن پسرى كه مادر بزرگش او را بزرگ مي‌كند به دنيا نيامده است . » بصائر الدرجات / 184 و ارشاد / 275 از عبد الاعلى بن اعين روايت مي‌كنند : « شنيدم امام صادق ( عليه السلام ) فرمودند : سلاح رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) نزد من است و كسى نمي‌تواند در آن با من نزاع كند . سپس فرمودند : از آن سلاح محافظت مي‌شود . اگر نزد بدترين خلق خدا قرار گيرد ، بهترين آنان خواهد بود . و افزودند : اين امر [ امامت ] به كسى مي‌رسد كه بر او دهان كجى مي‌كنند . هنگامى كه اراده‌ى خدا تعلّق گيرد ، او خروج مي‌كند . پس مردم مي‌گويند : اين همان نبود ! و خداوند به خاطر او ، دست خود را بر سر رعيت خود قرار مي‌دهد . » يعنى كسى كه امام ( عليه السلام ) را پيش از خروج مي‌بيند ، گمان مي‌كند مؤمنى عادى است و حتى ممكن است ايشان را به سخره گرفته دهان كجى كند ، اما چون حضرت خروج مي‌كنند و آن شخص مشاهده مي‌كند كه خداوند ايشان را به چه قدرتى مخصوص گردانيده مي‌گويد : اين همان نيست كه من ديدم ، و خداوند هيبت او را در قلوب مردم قرار مي‌دهد . كافى 1 / 284 از همو نقل مي‌كند : « به امام صادق ( عليه السلام ) گفتم : كسى كه [ به دروغ ] ادّعاى امامت كند ، چگونه او را پاسخ مي‌دهند ؟ ايشان فرمودند : از او درباره‌ى حلال و حرام مي‌پرسند . آنگاه افزودند : سه حجت و دليل است كه در هر كسى جمع شوند او صاحب اين امر است ؛ آنكه نزديك‌ترين مردم نسبت به امام پيش از خود است ، سلاح نزد اوست و وصيت