كافى 8 / 50 از سليمان ديلمى روايت مي‌كند : « از امام صادق ( عليه السلام ) درباره‌ى اين آيه سؤال كردم : هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْغَاشِيَةِ ، ( 1 ) آيا خبرِ غاشيه به تو رسيده است ؟ ايشان فرمودند : قائم با شمشير به سراغ آنان مي‌آيد . گفتم : وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَاشِعَةٌ ، ( 2 ) در آن روز ، چهره‌هايى زبونند ، فرمودند : خاضع‌اند و توان خوددارى ندارند . عرضه داشتم : عَامِلَةٌ ، ( 3 ) تلاش كرده ، فرمودند : به غير آنچه خدا نازل كرده عمل نموده است . عرض كردم : نَاصِبَةٌ ، رنج [ بيهوده ] برده‌اند ، فرمودند : [ كساني ] غير از واليان و صاحبان امر را [ به پيشوايي ] گمارده‌اند . گفتم : تَصْلَى نَاراً حَامِيَةً ، ( 4 ) در آتشى سوزان درآيند ، فرمودند : در دنيا و روزگار قائم به آتش جنگ مي‌افتند ، و در آخرت به آتش جهنم . »

تفسير قمى 2 / 275 از محمد بن مسلم روايت مي‌كند : « امام باقر ( عليه السلام ) در مورد اين آيه : قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَي ، ( 5 ) بگو : به ازاى آن [ رسالت ] پاداشى از شما نمي‌خواهم ، مگر خالصترين دوستى درباره‌ى خويشاوندان ، فرمودند : مقصودِ ايشان درباره‌ى اهل‌بيتشان است .