شرح
لكن مصلحت باقىمانده - در صورت اتيان مأمور به - هم « امكان » « 1 » استيفا دارد و هم داراى « لزوم » استيفا هست ، فرضا صلات مع التيمّم ، داراى پنجاه درجه ، مصلحت هست لكن پنجاه درجه ، مصلحت باقىمانده ، امكان و لزوم استيفا دارد .
بديهى است كه در فرض مذكور بايد قائل به عدم اجزا شد و لازم است كه مكلّف در وقت يا خارج از وقت نمازش را مع الوضوء بخواند .
سؤال : حكم مسئله از نظر جواز يا عدم جواز « بدار » چيست ؟
جواب : مكلّف ، بين دو امر ، مخيّر است : الف : ابتداء نمازش را مع التيمّم بخواند ، چنانچه در وقت ، واجد الماء شد آن را اعاده نمايد و اگر در خارج از وقت ، تمكّن از آب پيدا كرد آن را قضا نمايد . ب : ابتداء مبادرت به خواندن نماز مع التيمّم ننمايد بلكه تا آخر وقت ، منتظر بماند تا عذرش بر طرف شود و فقط مأمور به - فرضا يك نماز - را اتيان نمايد .
4 : آخرين فرض ، اين است كه : صلات مع التيمّم ، وافى به تمام مصلحت نباشد لكن مصلحت باقىمانده گرچه « امكان » استيفا دارد لكن « لزوم » استيفا ندارد فرضا صلات مع التيمّم ، نود درصد از مصلحت را تأمين مىكند امّا مصلحت باقىماندهاش گرچه ممكن الاستيفاء هست امّا وجوب استيفا هم ندارد .
در فرض مذكور بايد قائل به اجزا شد زيرا صلات مذكور ، نقصانى ندارد و چنانچه بعدا واجد الماء شد اعاده و قضا هم لازم نيست .
سؤال : حكم مسئله از نظر جواز يا عدم جواز « بدار » چيست ؟
جواب : قوله : « و فى الصّورة الثانية يتعيّن عليه البدار و يستحبّ اعادته [ يتعين عليه
هامش
( 1 ) - در وقت يا مطلقا ، يعنى مكلّف در خارج از وقت هم مىتواند بهوسيلهء « قضا » مصلحت باقىمانده را جبران نمايد .