شرح
كه :
الف : مىدانيد خواندن نماز در بعضى از امكنه مانند حمّام ، مكروه « 1 » است و شبههاى نيست كه اگر كسى نذر يا عهد كند كه نمازش را در حمّام نخواند ، از نظر فقهى نذرش صحيح مىباشد . بنابراين ممكن است نذر به ترك صلات در حمّام واقع شود .
ب : بعد از آنكه نذر صحيحا واقع شد ، ناذر نمىتواند نمازش را در حمّام بخواند و نماز در حمّام ، حرمت پيدا مىكند زيرا وفاء به نذر واجب ، پس ترك الصّلات واجب مىباشد و اگر ترك الصّلات واجب شود ، فعل الصّلات حرمت پيدا مىكند و در مباحث آينده خواهيم گفت كه اگر عبادتى - با وصف عبادت - منهىّ عنه واقع شود ، نهى در عبادت ، مقتضى فساد آن عبادت است بنابراين نمازى كه به واسطهء تعلّق نذر ، حرمت پيدا كرده ، لازمهء حرمتش اين است كه فاسد هم هست يعنى اگر ناذر ، نمازش را در حمّام بخواند ، عملش صحيحا واقع نمىشود ، و شبههاى نيست كه مخالفت با نذر نموده و استحقاق عقوبت پيدا كرده و بايد كفّارهء مخالفت با نذر بدهد .
بعد از بيان دو مقدّمهء مذكور از شما سؤال مىكنيم كه :
به واسطهء چه چيز ، مخالفت با نذر حاصل شد ؟
به وسيلهء نماز فاسد ، مخالفت با نذر ، تحقّق پيدا كرد . پس از اين مطلب ، كشف مىكنيم كه نذر آن فرد هم متعلّق به ترك صلات صحيح نبوده چون اگر نذر به ترك نماز صحيح متعلّق شده و مقصودش ترك نماز صحيح بوده - پس چگونه اتيان صلات فاسد ، باعث مخالفت با نذر شد - نبايد بعد از نذر با خواندن نماز در حمّام ، مخالفت با نذر ، حاصل شود - به نماز فاسد ، نهى تعلّق گرفته و نهى در عبادت هم مقتضى فساد است -
هامش
( 1 ) - در مباحث بعدى مىخوانيم كه مقصود از كراهت در عبادت ، اقلّيّت ثواب است .