علائم : نشانههايى كه با آنها مىتوان خنثى را به يكى از دو جنسيّت مرد يا زن ملحق كرد عبارتند از :
1 . خروج دائمى يا غالبى بول از يكى از دو آلت تناسلى وى و حكم به جنسيّت او بر اساس همان آلت . در فرض خروج غالبى ، خروج بول از مخرج ديگر بايد بسيار نادر باشد .
2 . پيشى گرفتن دائمى يا غالبى خروج بول از يكى از دو آلت در فرض خروج آن از هر دو .
3 . ديرتر قطع شدن بول از يكى از دو آلت در فرض خروج همزمان آن از هر دو . بر علامت بودن اين ويژگى ادعاى اجماع شده است ؛ هرچند برخى قدما آن را نپذيرفتهاند .
4 . شمردن دندههاى سمت راست و چپ قفسهء سينه كه در صورت برابر بودن آنها ، زن و در صورت نابرابرى ، مرد خواهد بود . در ملاك بودن اين نشانه اختلاف است .
در اينكه تنها نشانههاى ياد شده - كه در روايات آمده - ملاك تشخيص و ملحق كردن خنثى به يكى از دو جنس مرد و زن است يا ديگر امارات و قراين اطمينان آور همچون روييدن موى صورت و عادت ماهانه مىتواند ملاك باشد ، محلّ بحث است . « 4 »
احكام خنثاى مشكل : احكامى كه بر عنوان مكلّف با قطع نظر از جنسيّت وى مترتب مىشود ، مانند وجوب نماز ، روزه و حج بر خنثاى مشكل نيز بدون اشكال جارى است ؛ ليكن در اينكه خنثاى مشكل در احكامى كه اختصاص به زن يا مرد دارد - مانند وجوب پوشاندن بدن از نامحرم بر زن يا حرمت پوشيدن لباس زرباف يا ابريشمى بر مرد - ملحق به جنس مرد است يا زن ، اختلاف مىباشد .
نمونههايى از اين احكام در ابواب مختلف عبارتند از :
طهارت : آميزش كردن خنثى با زن و نيز مرد با وى موجب جنابت نيست ؛ زيرا در هر دو صورت ، اصلى يا زايد بودن آلت خنثى محلّ ترديد است . البته اگر خنثى با زنى آميزش كند ، سپس مردى با او آميزش نمايد ، جنابت وى محقق مىشود ؛
هامش
( 4 ) جواهر الكلام 39 / 280 - 281 ؛ تحرير الوسيلة 2 / 399 - 400 .