عمل به حكم حائض است يا سه روز صبر مىكند ، در صورت ديدن خون در آن مدت يا بيشتر ، آن را حيض قرار مىدهد و يا تنها در صورت واجد صفات حيض بودن ، آن را حيض قرار مىدهد و يا اينكه تا سه روز بين تروك حائض و اعمال مستحاضه جمع مىكند ، اختلاف است . « 20 »
اگر زن - در هر وضعيّتى - پس از گذشتن اقلّ طهر ( ده روز ) از حيض قبلى سه روز پى در پى خون ببيند و سپس قطع شود ، بايد آن را حيض قرار دهد و چنانچه پس از آن تا ده روز به صورت غير متوالى خون ببيند ، همهء روزها تا سقف ده روز حيض به شمار مىرود ، به شرط آنكه جريان خون از ده روز تجاوز نكند . « 21 »
صاحب عادت عدديّه و وقتيّه ، در صورتى كه به مقدار همان عدد ، قبل از ايام عادت يا بعد از آن خون ببيند ، حكم به حيض بودن آن مىشود ، هرچند داراى صفات حيض نباشد ؛ چون در اين گونه مواقع كه عادت ، پس و پيش مىشود ، عدد بر وقت مقدم مىگردد . « 22 »
صاحب عادت در صورتى كه قبل از ايام عادت خون ببيند و در ايام عادت نيز استمرار داشته باشد ، يا در وقت عادت و پس از آن و يا قبل از عادت و زمان عادت و پس از آن ، خون ببيند و مجموع آن از ده روز بيشتر نباشد ، همهء آن روزها حيض خواهد بود . « 23 »
حكم خونى كه زن بيش از ده روز مىبيند متفاوت است . صاحب عادت ، ايام عادت را حيض و بقيه را استحاضه قرار مىدهد . هرچند برخى نسبت به ايام استظهار توقف و يا حكم به حيض بودن آن كردهاند . مبتدئه و مضطربه بنابر مشهور ، خون واجد صفات حيض را - در صورت كمتر نبودن آن از سه و بيشتر نبودن آن از ده روز - حيض و خون واجد صفات استحاضه را استحاضه قرار مىدهند .
در صورت يكسان بودن خون و عدم امكان تميز آن و يا فقدان دو شرط ياد شده ( كمتر از سه و بيشتر از ده روز نبودن ) در عدد ايام حيض به عادت زنان خويشاوند رجوع مىكند . در صورت عدم امكان و يا مختلف بودن آنان بنابر
هامش
( 20 ) مستمسك العروة 3 / 222 - 229 ؛ جواهر الكلام 3 / 181 - 186 .
( 21 ) جواهر الكلام 3 / 187 - 188 .
( 22 ) 296 - 297 ؛ مستمسك العروة 3 / 242 .
( 23 ) مستمسك العروة 3 / 242 - 244 ؛ جواهر الكلام 3 / 298 .