بيانگر آن است كه به نظر او دلالت ادلّه بر حكم مورد فتوا روشنتر و شفافتر از دلالت ادلّه بر خلاف آن حكم است ( - - ) فتوا ) .
اعاده
اعاده : انجام دوبارهء عمل / بازگرداندن چيزى به جاى اول آن ( - - ) ردّ ) .
از اعاده به معناى نخست ، در بابهاى طهارت ، صلات ، زكات و حج سخن رفته است .
حكم تكليفى : اعاده يا به جهت وجود خلل در عمل اول است يا بدون آن . در صورت اول ، اگر عمل ، واجب باشد و خلل نيز موجب بطلان آن شود ، اعاده واجب است - مانند اين كه شخص با آب غصبى ، با علم به غصبى بودن و بطلان وضو با آن ، وضو بگيرد و نماز بخواند كه واجب است وضو و نماز ، هر دو را اعاده كند « 1 » - و اگر عمل اول مستحب باشد - مانند نمازهاى مستحبى - اعاده نيز مستحب است . مگر در موارد خاصى مانند عمرهء مستحبى كه در صورت آميزش قبل از سعى اعادهء عمره واجب است و يا آميزش در احرام حج مستحبى كه علاوه بر وجوب اتمام ، اعاده نيز واجب است . « 2 »
اعاده در صورت دوم ( نبودن خلل در عمل اول ) ، در مواردى ، براى به دست آوردن كمال و ثواب بيشتر ، مستحب است مانند اين كه نمازگزار ، نمازى را كه فرادا خوانده است ، به جماعت اعاده كند « 3 » ، يا غسل احرامى را كه محرم به جهت احتمال نيافتن آب در ميقات ، پيش از رسيدن به آن ، انجام داده است ، در ميقات با وجود آب اعاده نمايد . « 4 »
اسباب اعاده : چند چيز سبب اعاده است :
1 . اخلال به شرايط صحّت : اگر عملى فاقد شرايط صحّت باشد ، اعاده مىشود مانند وضو گرفتن بدون رعايت ترتيب و موالات « 5 » ( - - ) موالات ) ، يا نماز خواندن بدون طهارت يا پشت به قبله « 6 » يا اين كه مخالف ( - - ) مخالف ) ، زكات را به همكيش خود بدهد و سپس شيعه
هامش
( 1 ) جواهر الكلام 12 / 233 .
( 2 ) 20 / 380 و 349 .
( 3 ) شرائع الاسلام 1 / 94 .
( 4 ) 179 .
( 5 ) جواهر الكلام 2 / 252 .
( 6 ) 246 .