4 - بعد فقهى و اصولى :
از ابعاد مخفى و پنهان حضرت استاد بعد فقهى و اصولى اوست ، بهگونهاى كه تبرّز وى در فلسفه و عرفان و يا تفسير و كلام اين بخش از بعد فكرى و علمى او را تحت الشعاع قرار داد و افراد ناآشنا تصور مىكنند كه حضرت استاد در اين وادى گامى برنداشته و يا افقى را نشكافته است . ولى بر خلاف اين پندار ، استاد بزرگوار در اين دو علم كوششهاى لازم را انجام داده و حتى در علم اصول داراى نظريات خاصى بود .
وى خارج اصول را نزد اساتيد فن به صورت دو دورهء كامل فرا گرفته بود : يك دوره نزد شيخ بزرگوار خويش مرحوم آية الله شيخ محمد حسين اصفهانى متوفاى سال 1361 و دورهء ديگر را نزد استاد بزرگ مرحوم آية الله نائينى متوفاى سال 1355 . روشنترين گواه بر عظمت فكرى او در اصول « تعليقهء كفايه » وى است . استاد در اين كتاب چكيدهء نظريات خود را در « مباحث الفاظ » و « مباحث اصول عقليه » به صورت « تعليقه بر كفايه » درآورده است و اين كتاب اخيرا از طرف « بنياد فرهنگى علامه طباطبائى » چاپ و منتشر شده است . گذشته از اين علامه طباطبائى مدتها علم اصول را در حوزهء علميه قم به صورت سطح و خارج تدريس مىكرد و برخى از تلاميذ او درس خارج اصول وى را به رشتهء تحرير درآورده است .
استاد بزرگوار در مباحث فقهى بيشتر بر درس مرحوم آية الله سيد ابو الحسن اصفهانى متوفاى 1365 حاضر شده و روش فقهى ايشان را مىستود ، و در بعضى از سنوات خارج فقه را در حوزه تدريس مىكرد و به خاطر دارم كتاب « صوم » را به صورت استدلالى براى گروهى تدريس مىنمود .