شده ؛ زيرا همگان اتفاق نظر دارند كه ابوبكر و عمر معصوم و پاك از خطا نبودهاند .
ابن تيميّه در اين باره بسيار آشفته و پريشان شده است . او مىگويد : « ما قبول داريم كه دوستى و مهرورزى و موالات على عليه السلام بدون دليل آوردن از آيه لازم است ؛ ولى در اين لزوم موالات و دوستى دليلى كه باعث اختصاص امامت و رهبرى به او شود ، نيست .
و اما اين كه بگوييم : دوستى آن سه نفر واجب و لازم نيست ، پس اين كلام ممنوع است ؛ بلكه دوستى و موالات آنها نيز واجب است ؛ زيرا ثابت شده است كه خداوند آنان را دوست مىداشت و هر كس را خداوند دوست بدارد بر ما واجب است او را دوست بداريم . پس دوستى و دشمنى براى خدا ، لازم و اين محكمترين دستاويز ايمان است و آنها نيز از بزرگان دوستان خداوند و پرهيزگاران بودند و خداوند موالات آنان را لازم كرده ؛ بلكه به تصريح قرآن ثابت شده است كه خداوند از آنان راضى و آنان نيز از خداوند راضى و خشنود گشتند و هر كس خداوند از او خشنود گردد او را دوست مىدارد و خداوند پرهيزگاران ، نيكوكاران ، دادگران و صبركنندگان را دوست مىدارد . . . » . « 1 »
هامش
( 1 ) . منهاج السنه : 7 / 103 و 104 .