داده شده ، گفته است : « علّت اين كه عمر شورا را فقط در بين آنان قرار داد ، براى اين بود كه آنان را از ديگران برتر مىدانست و براى امامت و مهترى فقط آنان را شايسته ديد » . « 1 » ابن تيميّه به گروه بسيارى از دانشمندان نسبت داده كه رهبرى و سرورى فردى كه برترى ندارد ، در حالى كه شخص برترى وجود دارد ، ستم بزرگى است .
محب الدين طبرى گويد : « اعتقاد ما اين است كه هيچ گاه ولايت براى كسى كه برترى ندارد با وجود فرد برتر ، برقرار نمىشود » . « 2 » البته علماى ديگر نيز اين گونه گفتهاند . . . و به آوردن گفتار آنان نيازى نيست . و علامه حلّى رحمه اللَّه در گفتار گذشتهاش به اين جهت اشاره نموده است و محقق طوسى رحمه اللَّه در دليلهاى افضليت ( برترى ) امير مؤمنان على عليه السلام گفته است : « لزوم مهرورزى به او » .
علامه در توضيح اين عبارت مىنويسد :
اين نوزدهمين جهت بحث مىباشد و شرح آن اين گونه است :
به راستى فقط دوستى و مهرورزى على عليه السلام لازم و بايسته
هامش
( 1 ) . شرح المواقف : 8 / 365 .
( 2 ) . الرياض النضره : 1 / 216 ، باب خلافت ابوبكر .