مقدمه سوم نيز بسيار روشن است ؛ چرا كه بسيارى از علماى اهل سنّت به آن تصريح دارند ؛ حافظ قسطلانى و ابن حجر مكّى از ولى الدين ابن عراقى اين گونه روايت كردهاند :
دوستى و مهرورزى دينى با برترى آن فرد ملازمه دارد . پس هر كسى برتر باشد مهرورزى دينى ما به او بيشتر خواهد بود . « 1 » فخر رازى نيز در تفسير آيهء : « قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُوني يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ » ؛ « بگو : اگر خداوند را دوست داريد پس مرا پيروى نماييد تا خداوند شما را دوست بدارد » مىگويد : منظور از دوستى خداوند به انسان اين است كه به او ثواب عطا كند . « 2 » بديهى است هر كس نزد خداوند دوست داشتنىتر است ثواب او بيشتر خواهد بود و هر كس ثوابش بيشتر باشد ، ناگزير همو برترين خواهد بود .
پيشتر گفتيم كه علامه حلّى رحمه اللَّه مىنويسد : دوستى با غير على عليه السلام يعنى با آن سه نفر واجب ، نيست .
ابن تيميّه در اين باره گويد : اين گفتار در نزد بيشتر علماى
هامش
( 1 ) . مواهب اللدنيّه بالمنح المحمّديه ، الصواعق المحرقه : 97 .
( 2 ) . تفسير رازى : 8 / 17 .