« تِلْكَ الدَّارُ اْلآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذينَ لايُريدُونَ عُلُوًّا فِي اْلأَرْضِ وَلا فَسادًا وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ » ؛ « 1 »
سراى آخرت را براى كسانى برمىگزينيم كه خواهان سركشى و فساد در زمين نباشند و آينده از آنِ پرهيزكاران است .
آرى ، به خدا سوگند ! آن را خوب شنيده و حفظ كرده بودند ؛ امّا دنيا در ديده آنها زيبا نمود ، و زيور آن ، چشمهايشان را خيره كرد .
سوگند به خدايى كه دانه را شكافت و جان را آفريد ! اگر حضور فراوان بيعت كنندگان نبود و ياران ، حجّت را بر من تمام نمىكردند ، و اگر خداوند از علما عهد و پيمان نگرفته بود كه برابر شكم بارهگى ستمگران و گرسنگى مظلومان سكوت نكنند ، مهار شتر خلافت را بر كوهان آن انداخته ، رهايش مىساختم و آخر خلافت را به كاسهء اول آن سيراب مى كردم ، آن گاه مىديديد كه دنياى شما نزد من از آب بينى بزغالهاى بىارزشتر است .
راويان گويند : هنگامى كه خطبه امير مؤمنان على عليه السلام به اين جا رسيد ، مردى از دهات عراق برخاست و نامهاى به دست امام عليه السلام داد ، آن حضرت نامه را مطالعه فرمود ، ابن عباس گفت : اى امير مؤمنان ! چه خوب بود سخن را از همان جا كه قطع شد ، آغاز مىكرديد .
امام عليه السلام فرمود :
هامش
( 1 ) . سوره قصص : آيه 83