« يَقُولُونَ لَئِنْ رَجَعْنا إِلَى الْمَدينَةِ لَيُخْرِجَنَّ اْلأَعَزُّ مِنْهَا اْلأَذَلَّ وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنينَ وَلكِنَّ الْمُنافِقينَ لايَعْلَمُونَ » ؛ « 1 » آنها ( پنهانى ) مىگويند : اگر به مدينه برگشتيم به يقين عزيزان ، ذليلان را ( از شهر ) بيرون مىكنند ، در حالى كه تمامى عزّت مخصوص به خدا ، رسول او و مؤمنان است ؛ ولى منافقان نمىدانند .
ديدِ منافقان ديدِ مادّى بود ، عزّت را در مال و منال و قدرت و شوكت مىديدند و آن گاه كه به ثروت و مكنت يهوديان يا برخى از كفار مىنگريستند مىگفتند : اينها عزيز هستند ، اما مسلمانان كه گاه از شدّت فقر ، لباس مناسبى براى پوشيدن ندارند ، ذليل و خوار هستند .
دقيقاً همين بيمارى در ابن تيميّه وجود دارد ، از ديد او زمامداران و سلاطين ستمگر ، زورگو و كشورگشا مايهء عزّت اسلام هستند ، نه امامان عدالتگر و مناديان توحيد و گسترندگان علم و دانش و حكمت و معرفت .
آخرين تير
و آن گاه كه ابن تيميّه نمىتواند كينه و بغض خود با امير مؤمنان على عليه السلام را پنهان كند ، به صراحت مىگويد :
هامش
( 1 ) . سوره منافقون : آيه 8