آن ديگرى گويد : پيامبر نشسته نماز خواند ، در حالى كه ابوبكر براى مردم نماز خواند و مردم پشت سر ابوبكر بودند .
آن يكى گويد : ابوبكر به پيامبر اقتدا كرد و مردم به ابوبكر .
آخرين فرد گويد : رسول خدا آمد و كنار ابوبكر نشست تا ابوبكر نمازش را تمام كرد .
افرادى كه اين قضيّه را چنين نقل مىكنند ، هدفشان اين است كه نوعى امامت را براى ابوبكر - به پندار خود - به اثبات برسانند ! در اين صورت ، سخنان آنها به طور طبيعى و عملًا مضطرب و مشوّش خواهد شد ! و به طور قطع اين توهّم ايجاد خواهد شد .
از طرفى آن سان كه اشاره شد ، شارحان نيز دربارهء اين جريان اختلاف كردهاند و گروهى از آنها به غلط برخى از فروع فقهى - مانند صحيح بودن اقتدا به دو امام - را مطرح كرده و آن را پذيرفتهاند !
در اين زمينه بخارى بابى را تحت عنوان : « باب اقتداى شخص به امام و اقتدا كردن مردم به آن شخص » گشوده و آن حديث را از عايشه ذكر نموده كه در آن آمده است : رسول خدا نشسته نماز مىخواند و ابوبكر به رسول خدا اقتدا كرده بود و مردم به ابوبكر . « 1 »
هامش
( 1 ) . صحيح بخارى : 1 / 252 ، كتاب جماعت و امامت ، باب اقتداى شخص به امام و اقتداى مردم به آن شخص ، حديث 681 .