حديث ابن عبّاس آمده است : ابوبكر مأموم بود . و در حديث انس آمده است : ابوبكر امام بود . اين حديث را تِرمذى و ديگران نقل كردهاند . « 1 »
حقيقت مطلب
با توجه به تحقيقى كه انجام يافته همانا اين قضيّه ، يك قضيّه بيش نبوده است و متعدّد نيست ؛ زيرا كه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله در آن واقعه از خانه به سمت مسجد خارج شد و ابوبكر را از محراب كنار زد و شخص حضرتش براى مردم نماز خواند . در اين واقعه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله امام بود و ابوبكر مأموم . پيشتر نيز خود ايشان در مدينه با مسلمانان نماز مىگزارد و در صورت نتوانستن ، فرد ديگرى با آنان نماز مىخواند .
اين همان صورت حقيقى مطلب است كه با تحقيق در وجوه ذكر شده ، متن اخبار ، تناقضات علماى اهل سنّت و توجّه به جرياناتى كه پيرامون قصّه بود ، به آن دست يافتيم . ما در بررسىهاى بعدى يافتيم كه امام شافعى نيز به اين مطلبى كه ما به آن رسيدهايم تصريح مىكند .
ابن حجر در اين مورد گويد :
شافعى به صراحت بيان مىدارد كه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله براى مردم در دوران بيماريش - كه به سبب آن وفات يافت - نماز نخواند مگر
هامش
( 1 ) . فتح البارى : 2 / 197 و 198 .