يك بار ، و آن همان نمازى بود كه در حال نشسته خواند و ابوبكر در آن نماز ، ابتدا امام بود ، ولى پس از آن مأموم شد كه صداى تكبير را به گوش مردم مىرساند . « 1 » در اين صورت ابوبكر در جايگاه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله ، جز يك نماز نخوانده كه همان آخرين نماز پيامبر صلى اللَّه عليه وآله بود كه در آن مأموم شده است .
بنا بر اين ، مطلبى كه شافعى به آن تصريح كرده است كه ابوبكر « مأموم شد به طورى كه صداى تكبير را به گوش مردم مىرساند » ، براى بسيارى از اهل تسنّن سخت و دشوار آمده است . از اين رو در روايت و بيان واقعيّت حال ، از هواى نفسشان پيروى كردند . اكنون به تفاوتِ بين عبارت شافعى و عباراتى شبيه به آن كه در بعضى اخبار آمده بنگريم .
برخى اين گونه گويد : ابوبكر به رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله اقتدا كرد ، در حالى كه ايشان نشسته بود و مردم به ابوبكر اقتدا كردند .
ديگرى گويد : ابوبكر ايستاده نماز مىخواند ، و رسول خدا نشسته بود در حالى كه ابوبكر به رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله اقتدا مىكرد و مردم به ابوبكر .
هامش
( 1 ) . فتح البارى : 2 / 222 و 223 .