حق اين است كه دستور پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله به امامت نماز ، اشارهاى به مقدّم بودن ابوبكر بر امامت كبرى بود . . . . « 1 »
جانشينى در امامت نماز ، دليلى بر خلافت نيست
آن چه بيان شد ، نمونهاى از سخنان علماى اهل تسنّن در استدلال به اين حديث ساختگى بود ؛ ولى براى پژوهشگر حقيقتجو پيشتر معلوم شد كه اين حديث ، سند معتبرى در صحاح ندارد ، چه برسد در منابع ديگر .
از طرفى ديگر صِرف وجود آن در آن كتابها - حتّى در دو كتاب بخارى و مسلم - ما را از دقّت در سندش بىنياز نمىكند . بنا بر اين ، مطالبى را كه عالمان اهل تسنّن پيرامون اين حديث بيان كردهاند هيچ اصل و ريشهاى نداشته و مطالبى كه به عنوان پايه و اساس عقايد ، فقه و علم اصول قرار دادهاند هيچ اساسى ندارد .
در اين راستا مىگوييم : جانشينى در امامتِ نماز دليلى بر خلافت نيست ؛ و به فرض صحيح بودن حديث فرمان پيامبر صلى اللَّه عليه وآله به ابوبكر براى نماز در جايگاه ايشان اين حديث ، دليل بر امامت كبرى و خلافت عظمى نمىباشد ؛ زيرا هنگامى كه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله از
هامش
( 1 ) . فواتح الرّحموت بشرح مسلّم الثبوت : 2 / 239 و 240 .