ابوبكر در جنگها ، در اداى نماز جماعت و در مجالس و محافل از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله جدا نمىشد و پيامبر او را در دوران بيماريش به جاى خود امام جماعت قرار داد . . . . « 1 » كرمانى نيز در شرح صحيح بخارى به شرح اين حديث ساختگى پرداخته و مىنويسد :
در آن حديث فضيلتى است براى ابوبكر ، و ترجيح او بر همهء صحابه ، و هشدارى است كه او براى جانشينى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله از ديگران شايستهتر است . « 2 » عينى نيز در عمدة القارى در شرح صحيح بخارى ، به شرح و توضيح اين حديث پرداخته و مىنويسد :
چند مطلب از اين حديث استفاده مىشود :
يكم : بيانگر فضل ابوبكر است .
دوم : اين كه ابوبكر در زمان حيات پيامبر صلى اللَّه عليه وآله براى مردم نماز خوانده ، و در همين امامت صغرى دلالتى بر امامت كبرى است .
سوم : اين كه شايستهترين فرد به امامت ، آگاهترين فرد است . « 3 »
هامش
( 1 ) . غرائب القرآن ورغائب الفرقان : 3 / 471 .
( 2 ) . الكواكب الدّرارى : 5 / 52 .
( 3 ) . عمدة القارى : 5 / 203 .