هر كس در حيات ولىّ امر صلاحيّت جانشينى بر بعضى از امور امّت را داشته باشد ، پس از مرگ او نيز صلاحيّت داشته باشد كه جانشين باقى بماند ؛ زيرا كه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله در دوران زندگى خويش بيش از يك نفر را جانشين خود قرار داد ، و از ميان آنها هيچ كس صلاحيّت جانشينى بعد از وفاتش را نداشت ؛ همچنان كه آن حضرت ابن امّ مكتوم نابينا را در دوران حياتش جانشين خود كرد ، در حالى كه او صلاحيّت خلافت بعد از وفاتش را نداشت ؛ همين طور بشير بن عبدالمنذر و غير او . « 1 » فراتر اين كه راويان آنان روايت كردهاند كه پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله پشت سر عبدالرحمان بن عوف نماز خواند ! اگر اين روايت به فرض محال نيز صحيح باشد ؛ دليلى بر شايستگى خلافت بعد از ايشان نخواهد شد و به همين خاطر هيچ كس آن را ادّعا نكرده است .
روشن است كه آن حديث باطل است ؛ زيرا كه با يك امر ضرورى و قطعى مخالف است كه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله پشت سر احدى از امّتش نماز نمىخواند و هيچ نيازى به بررسى سند آن نيست .
كوتاه سخن اين كه نه حديث دستور دادن به ابوبكر براى نماز
هامش
( 1 ) . منهاج السنّه : 7 / 339 .