اين رو در دعاى ابوحمزه آمده است : ربّ بما أعطيتني .
پس چون عطاست بايد ربّ هم باشد . كار خداوند متعال به لحاظ ربوبيتش و به مقتضاى آن مقام ، عطا است . عطاء ربّ ، مطلق است . از اين رو حضرت موسى عليه السلام مىفرمايد :
« رَبِّ إِنّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقيرٌ » ؛ « 1 »
پروردگارا ! به هر خير و نيكى كه تو بر من فرو فرستى نيازمندم .
ارْسَلَهُ بِالْهُدى وَدينِ الْحَقّ
رسالت هدايتگر
پيامبرى كه او را با هدايت و دين حق فرستاد .
بنابراين وقتى به رسالت پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله شهادت مىدهيم ، اين شهادت ، با مقامات ، اوصاف و منازلى براى آن حضرت توأم است . رسالتى كه به پيامبر اكرم عطا شده ، رسالت هُدى و هدايت است .
چنان كه پيشتر گذشت ، واژهء « هدايت » به تمام معنا ، همهء كسان - ذوى العقول - يا چيزها - اعم از ذوى العقول يا غير ذوى العقول - را كه به هدايت نياز دارند ، شامل مىشود . دين اسلام ، براى بشر بالخصوص ، دين هدايت و حق است .
حق يعنى چه ؟ يعنى هرگز در دين اسلام باطل و بطلانى وجود ندارد . منظور از باطل در اين جا بالمعنى الاعم است ، نه فقط باطل در مقابل حق كه معمولًا به كار مىبريم ؛ بلكه شامل نقص ، سهو ، خطا و اشتباه مىشود كه هر كدام نوعى از بطلان هستند و همهء اين موارد در دين اسلام منتفى است . از اين رو ، دربارهء قرآن اين گونه آمده است :
هامش
( 1 ) . سورهء قصص ( 28 ) : آيهء 24 .