اين چراها را نبايد كرد ؛ زيرا كه كسى اين شريعت را مقرّر كرده كه ما را آفريده و به حالات ، حقايق احوال ، واقعيّات ما و به آن چه ما را به غرض از خلقت مىرساند و آن چه مانع مىشود ، آگاه است .
پس اگر گفت : فلان چيز حرام است ؛ يعنى براى تو مانعيّت دارد و اگر گفت :
انجام فلان عمل مستحب است ، انجام بده ؛ يعنى تو را در رسيدن و حركت به سوى كمال يارى مىكند .
به راستى چنين دينى را بايستى به دست چه كسى بسپارند و چه كسى بايد آن را به مردم برساند ؟
آرى بايد رسول باشد كه مرتَضى به جميع جهات باشد ؛ يعنى به مناسبت حكم و موضوع ، وقتى دين چنين بود ، مبلِّغ دين هم بايد با اين دين متناسب باشد و از خطا ، نسيان ، غرض ، غرائز شهوانى به دور باشد و چيزى را از دين كم نكند يا چيزى را به دين ، مطابق هواى نفسش اضافه نكند .
پس هر كسى از افراد بشر و مكلّفان به اين دين ، هر مقدار ارتباطشان با اين دين بيشتر باشد ، علاوه بر اين كه به هدف از خلقت نزديكتر هستند ، همان كاشف از مرضى بودن عنداللَّه مىشود . چنان كه گذشت ، به مقتضاى آيهء مباركهء « نَفْر » كه مىفرمايد :
« لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ » ؛ « 1 »
تا در دين آگاهى يابند .
كلمه دين اعم از اصول اعتقادات ، احكام شرعى و جهات اخلاقى است و كمال انسان در اين است كه در هر سه بُعد كار كند و در مسير صحيح رسيدن به كمال قدم بردارد ؛ زيرا كه انسان فكر است و بدن و نفس و هر يك از اين ابعاد وظيفهء خاص خود
هامش
( 1 ) . سورهء توبه ( 9 ) : آيهء 122 .