چگونه مىشود كه معصوم عليه السلام به اذن خداوند متعال در كلّ كون تصرّف كند و در اموال و انفس تصرّف نمايد ، ولى در احكام شرعى كه سلسله امور اعتبارى هستند ، از ناحيهء شارح مقدّس اذن در تصرّف نداشته باشد ؟
بنابر بررسىها ، هيچ فردى در اين مورد دربارهء پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله اشكال نكرده است كه حلال و حرام و ساير احكام شرعى به دست آن حضرت صلى اللَّه عليه وآله سپرده شده و آن بزرگوار مىتواند در احكام شرعى كم يا زياد نمايد . به همين جهت ، مواردى هم در اين باره نقل شده است . از جمله عدد ركعات نمازهاى فريضه و نافله و اجناس زكات . . . .
آرى ! زيارت جامعه مقامات و منازل ائمّه عليهم السلام را بيان مىكند كه آن گاه كه انسان مىخواهد معصوم را زيارت كند اعتقاداتش را و بالخصوص ايمان خود را به مقاماتشان بر امام عليه السلام عرضه مىدارد و مىگويد :
اشهد اللَّه وأشهدكم أنّي مؤمن بكم وبما آمنتم به كافر بعدوّكم وبما كفرتم به ؛
خدا و شما را گواه مىگيرم كه به شما و به آن چه شما ايمان داريد ، ايمان دارم و به دشمن شما و به آن چه شما به آن كفر مىورزيد ، كفر مىورزم .
ولايت ائمه بر احكام شرعى
به نظر مىرسد بهترين جا براى ارائهء اين قسم از ولايت همين جاست كه امام عليه السلام مظهر احكام الهى است ، نه فقط ناقل يا راوى باشند . به عبارت ديگر ، امام عليه السلام فقط مسئلهگو نيست .
همان گونه كه پيشتر گفتيم ، ولايتها در مورد پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله ثابت شده و هيچ گونه خدشهاى در آن وارد نشده است و از جملهء دلايل روايتى به سند صحيح است . اين روايت را به دقّت بررسى مىكنيم تا معرفت و شناختمان به