ممكن است منظور از « امر » در عبارت « المستقرّين في أمر اللَّه » همان معناى نخست باشد ؛ يعنى ائمّه عليهم السلام كسانى هستند كه در برابر حكم و فرمان خداوند متعال بدون چون و چرا تسليم و مطيع هستند و اطاعت آنان مستقرّ است و هيچ گونه تزلزل ندارند .
وقتى گفته مىشود : زيد در برابر اوامر پدرش تسليم است ؛ يعنى هيچ گونه تزلزل در اطاعت ندارد ، حركتى بر خلاف دستور او انجام نمىدهد و از اوامر او سرپيچى نمىكند و اين معنا در مورد ائمه عليهم السلام دربارهء اوامر خداوند متعال صادق است . چون آنان در همهء افعال و تروك مظاهر اوامر و نواهى خداوند متعال هستند كه در شرح عبارت « والمظهرين لأمر اللَّه ونهيه » خواهد آمد .
امّا بايد دقت كرد كه كلمهء « استقرار » در اين جا با حرف « في » تعديه شده و ما مىدانيم اين حرف مفيد ظرفيت است ، پس بايد « أمر » را بر معناى دوم حمل كنيم ، يعنى « اراده » . ائمه عليهم السلام در « ارادهء » خدا « مستقرّ » هستند ، گويى ارادهء او ظرفى است كه ائمّه در آن قرار گرفتهاند و از آن جا جدا نمىشوند .
به تعبير زيباى امروزى : ائمّه عليهم السلام در ارادهء خداوند متعال محو و ذوب شدهاند .
از اين تعبير زيبا دو معنا به دست مىآيد :
1 . ائمّه عليهم السلام در مقابل ارادهء خداوند متعال هيچ ارادهاى ندارند ؛
2 . ائمّه عليهم السلام در ارادهء خداوند متعال محو و ذوب شدهاند به طورى كه هر چه اراده كنند ارادهء خدا است .
اين تعبير به جايى است و با حرف « في » مناسبت دارد كه هر جا ارادهء خداوند متعال است ، ائمّه عليهم السلام همان جا هستند و جايگاه ارادهء آن بزرگواران ، ارادهء خداوند متعال است .
با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — صفحة 356
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٣٥٦