داراى ارج و منزلتى بودهاند - چنان كه ابن تيميه در تناقضى آشكار مجبور شده به اين حقيقت اعتراف كند - .
در حالى كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم با عمل خود آيهء مباهله را تفسير كرده است ، ابن روزبهان در مقابل اين نصّ ، اجتهاد مىكند و مىنويسد : گويا به پيامبر امر شده بود كه اولاد ، زنان و مردان خانوادهاش را جمع كند و آن حضرت از ميان فرزندان ، زنان و مردان اين چهار نفر را انتخاب كرد ! اما روشن است كه عمل رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم براساس دستور خداوند انجام گرفته است و مراد خداوند در آيه دقيقاً حضرت اميرالمؤمنين ، حضرت فاطمهء زهرا ، امام حسن و امام حسين عليهم السلام بوده است . اما اگر بپذيريم كه دستور خداوند كلّى بوده است ، در عمل مىبينيم كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم اين بزرگواران را گزينش كرده است و همين واقعيت ، به روشنى بر افضليت ايشان از ساير مسلمانان دلالت دارد - چنان كه ابن روزبهان نيز به اين امر اذعان دارد - و چون افضليت اميرالمؤمنين عليه السلام بر ساير صحابه با استناد به آيهء مباهله و عملكرد رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم ثابت است ، از اين رو استدلال شيعه تمام است و خلافت بلافصل اميرالمؤمنين عليه السلام اثبات مىگردد .
اشكال ديگرى كه ابن روزبهان مطرح كرده همان اشكالى است كه در عبارات ابن تيميه نيز مطرح شده بود . اشكالى مبنى بر اينكه چون رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم خاتم پيامبران و افضل اولوالعزم است ، احدى در ميان امت ايشان نمىتواند داراى مقام نبوت گردد . پس هيچ كس با پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم مساوى نيست و ادعاى مساوات غير نبى با نبى انكار ضرورى دين بوده و موجب خروج از دين مىگردد .
جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — صفحة 372
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٣٧٢