دو راه شيعه و موافقانشان در بيان افضليت على عليه السلام :
طريق يكم : آنچه به صورت اجمالى بر افضليت اميرالمؤمنين عليه السلام دلالت مىكند آن به چند وجه است :
وجه نخست آيه مباهله است كه خداى تعالى مىفرمايد : « تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَأَبْناءَكُمْ وَنِساءَنا وَنِساءَكُمْ وَأَنْفُسَنا وَأَنْفُسَكُمْ » . كيفيت احتجاج به آيه بدين صورت است كه مراد خداوند در فقرهء « انفسنا » پيامبر صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم نيست ، زيرا انسان خويشتن را دعوت نمىكند ، بلكه مراد از آن على عليه السلام است و اخبار صحيح و روايات قطعى نزد محدّثان بر اين امر دلالت دارد و [ براساس آنها ] پيامبر ، على را به عنوان آن مقام فرا خواند در حالى كه نفس على در حقيقت نفس محمّد صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم نيست . پس مراد مساوات در فضل و كمال است و در فضيلت نبوت عمل به آن را ترك كرده و در باقى كمالات حجت باقى مىماند . پس على عليه السلام در همهء فضايل غير از نبوت با پيامبر صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم مساوى است ، در نتيجه او از همهء امت با فضيلتتر است .
[ در جواب مىگوييم ] نمىتواند مراد از « أنفسنا » تنها على باشد ، بلكه همهء اقرباء و خدمتگزاران پيامبر صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم - كه عرفاً به منزلهء نفس پيامبر تلقى مىشوند - در اين عنوان داخلند و صيغهء جمع در آيه بر اين امر دلالت دارد .
بنابراين ايجى و جرجانى معترفند اخبار و رواياتى كه دلالت دارند بر اين كه مراد از « أنفسنا » حضرت على عليه السلام است صحيح و از نظر محدّثان قطعى الصدورند ، با اين حال تعصب آنها مانع از پذيرش حق است و آنان به جاى پذيرش واقعيت ، با تمسك به دلايل واهى اختصاص اين فضيلت را به اميرالمؤمنين عليه السلام نفى مىكنند .
جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — صفحة 368
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٣٦٨