خواند و خود به همراه حسن ، حسين ، فاطمه و على عليهم السلام : محل قرار رفت و نصرانيان از مباهله خوددارى كردند و به پايدارى بر دين خود در ازاى پرداخت جزيه راضى شدند و عالمان آنها به ايشان خبر داده بودند كه اگر مباهله كنند ، عذاب مىشوند و رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم نيز اجبار كرده بود كه اگر مباهله كنند ، عذاب خواهند شد و در ترك مباهله از سوى نصارا به جهت علم آنان به نبوت پيامبر صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم شاهدى عظيم بر صحت نبوت آن حضرت وجود دارد .
بر اساس قول ابوحيّان اندلسى ، شعبى « أنفسنا » را در آيه مباهله به اميرالمؤمنين عليه السلام تفسير كرده است ، و شعبى نزد سنيان از عالمان بزرگ به شمار مىرود . ابوحيّان معتقد است حديثى كه در صحيح مسلم از سعد بن ابى وقاص نقل شده نيز بر همين امر دلالت دارد و تأكيدى است بر صحت تفسير شعبى .
و حال آن كه در كتاب ابوحيّان ، روايت مسلم از سعيد تحريف شده و نام اميرالمؤمنين عليه السلام در آن حذف شده است . بنابراين از اينكه وى حديث سعد را تأكيدى بر صحت تفسير شعبى دانسته مىتوان استفاده كرد كه احتمالًا تحريف در كتاب وى از سوى ناشران آن صورت گرفته است و خود او نام اميرالمؤمنين عليه السلام را حذف نكرده است . واللَّه اعلم .
و شايد ذكر تفسير شعبى در ابتدا و مستند كردن آن به حديث سعد بدان جهت است كه اين قول با رأى خود او موافق است . به عبارت ديگر از نظر ابوحيّان نيز مراد از « انفسنا » در آيهء مبارك مباهله ، حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام است . با اين حال وى تصوّرات نفسانى و القائات شيطانى را نيز در كتاب خود منعكس كرده و اقوال پوچ و بى اساسى را در برابر قول نخست مطرح ساخته و با استناد به همين اقوال ، وجود اجماع بر اينكه مراد از « أنفسنا » اميرالمؤمنين عليه السلام است را منتفى
جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — صفحة 365
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٣٦٥