وقيل لها : ندفنك مع رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم ؟ فقالت : « إني قد أحدثت بعده ، فادفنوني مع أخواتي » ، فدفنت بالبقيع ؛ « 1 »
به او گفته شد : آيا تو را نزد رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم دفن كنيم . گفت : بعد از او كارى از من سر زده است [ كه از او شرم دارم ] ، پس مرا با برادرانم دفن كنيد ؛ از اين رو او را در بقيع دفن كردند .
با اين اوصاف ، آيا مىتوان ادعا كرد كه عايشه از اهل بيتى است كه خداوند هرگونه رجسى را از آنها دور ساخته است ؟ بنابراين عايشهاى كه يك عمر گناه كرده هرگز نمىتواند معصوم باشد ، به ويژه گناهانى كه وى مرتكب شده ، مساوى با كفرند ؛ از جمله اينكه وى بر امام زمان خويش خروج كرده و با او جنگيده است . روشن است چنين كسى نه از اهل بيت به شمار مىرود و نه مىتوان او را معصوم دانست .
اهل البيت : روشن است كه « اهل بيت » يك اصطلاح خاص قرآنى است كه مصداق آن به روشنى در سنت بيان شده است . بنابراين در اينجا هرگز معناى لغوى آن مورد نظر نيست . خداوند به زنها كه اهل خانه هستند چنين خطاب مىكند :
« وَقَرْنَ في بُيُوتِكُنَّ » ؛ در خانههايتان بمانيد . اما دربارهء اهل بيت عليهم السلام چنين تعبير مىكند : « لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ » . تفاوت اين دو تعبير بسيار آشكار است و تقدم جار و مجرو « عَنْكُمْ » بر « أَهْلَ الْبَيْتِ » دراين فراز ، به روشنى بر حصر اهل البيت در افراد خاص دلالت مىكند .
سخن ابن تيميه در دلالت آيهء تطهير
ابن تيميه در بخشى از كتاب خود ، به نزول اين آيه دربارهء اهل بيت عليهم السلام اعتراف كرده و قول عكرمه - مبنى بر اختصاص آيه به همسران پيامبر - و ابن كثير -
هامش
( 1 ) . ر . ك : المعارف ( ابن قتيبه ) : 134 ؛ الطبقات الكبرى : 8 / 74 ؛ العقد الفريد : 2 / 109 .