[ 7 ] « وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا - كافران گفتند . » در حالى كه مسخره مىكردند و مىخواستند رسول و رسالتش را تحقير كنند : « هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلى رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ - آيا مىخواهيد به مردى دلالتتان كنيم كه شما را مىگويد : آن گاه كه پاره‌پاره و ريزريز شديد . » يعنى همهء اعضاى بدنتان فرو ريخت و پراكنده شد ، « إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ - از نو آفريده خواهيد شد . » / 431 [ 8 ] سپس از روى حيرت مىپرسند : « أَفْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً - آيا بر خدا دروغ مىبندد . » آيا آنچه ادعا مىكند افتراء بر خداست ؟ و چون به و جدان خود مراجعه مىكنند در مىيابند كه رسول ممكن نيست كه بر خدا دروغ بندد . او صادق و امين است . او به وضوح عقابى را كه منتظر دروغگويان است بيان مىكند . او از نخستين كسانى است به قيامت اذعان دارد و خود را به انجام اعمالى كه مستوجب اين اذعان است ملزم مىداند . آيا نمىبينيد كه چگونه خود را در عبادت به مشقت مىافكند تا بر او آيه نازل مىشود كه « طه ، قرآن را بر تو نازل نكرده‌ايم كه در رنج افتى » . از اين رو مىبينى كه از آنچه گفته‌اند باز مىگردند و دروغگو بودن