تلقين مىكند كه اين نعمت كه تو راست زوال يابنده است .
غرور دشمن تواضع است و فخر و مباهات دشمن سعى و تنبلى دشمن كوشش است و تواضع و سعى و كوشش سبب باقى ماندن نعمت و افزون شدن آن مىشود . . .
در حديث آمده است : امام صادق عليه السلام فرمود : « هر گاه خداوند نعمتى را به بندهاى عطا كند و آن بنده در دل قدر نعمت را بشناسد و با زبان خداوند را سپاس گويد به محض آن كه گفتهاش تمام شود دستور داده مىشود كه بر آن نعمت افزون گردد » .
در حالى كه سپاسگزارى نكرده از نعمت ، صاحبان نعمت را در جنبههاى منفى آن فرو مىبرد و بلكه نعمت براى آنان به كيفر و عذاب تبديل مىشود .
آيا نديدهاى كه تمدنهاى عالى و رفيع سرنگون شدند و از ميان رفتند ؟
چرا ؟ زيرا مردم آن شكر خداى به جا نياوردند ، بلكه در بحر غرور و جباريت فرو رفته بودند و مرتكب فساد در زمين شدند خطاكاريهايشان آنها را بر زمين زد و نابود كرد .
از اين جاست كه در حديث شريف از امام صادق ( ع ) روايت شده كه :
/ 185 « خداوند به قومى نعمت عنايت كرد . آنها شكر نعمت نگفتند و نعمتشان وبالشان شد و خداوند قومى را به مصيبتى مبتلى نمود اينان صبر كردند بر آن مصيبت خدا آن را به نعمت بدل ساخت » .
ترك شكر خدا نه تنها نعمت را زايل مىكند بلكه سبب مىشود كه ديگر بازنگردد . مثلا خداوند به يكى از بندگان خود نعمت سرورى دهد و اين بنده در منصب خود مغرور شود تا او را از آن منصب بيندازند ، بار ديگر بازگشت اين نعمت به او بسى دشوار است زيرا مردم او را در حكومت آزمودهاند و ديگر راضى به حكومت او نمىشوند .
زيد الشحام از امام صادق ( ع ) روايت مىكند كه فرمود :
« با نعمتى كه شما را مىدهند به خوبى رفتار كنيد و بترسيد كه مبادا از شما
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 150
مساهمون: احمد آرام
ص١٥٠