« إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ - در اين براى مردم شكيباى سپاسگزار عبرتهاست » . در حديث آمده است : ايمان دو نيمه است : نيمه‌اى صبر است و نيمه‌اى شكر است . ( البته اين حديث در مجمع البيان آمده ولى به كسى از معصومين نسبت داده نشده ، پندارم كه از حضرت رسول باشد ) . واقع اين است كه صبر و شكر از يك چراغ نور مىگيرند كه آن تسليم در برابر خدا و قضاى اوست و ايمان به اين كه او بخشنده صاحب نعمت است . جز اين كه شكر در حالت نعمت تجلى مىكند و صبر به هنگام محنت . در حديث از امام باقر ( ع ) آمده است كه : بندگان خدا ميان سه چيزاند : بلا و قضا و نعمت . به هنگام بلا صبر بايد و به هنگام قضا تسليم و به هنگام نعمت شكر . « 20 » در شكر بزرگترين چيزى كه هست نمو دادن روحيهء رضا است در نفس ، دور از غرور و فخرفروشى و تكبر . نفس راضى ثواب خدا را به خود جلب مىكند و در دنيا سعادتمند است . امام صادق ( ع ) از حضرت رسول روايت مىكند كه : « كسى كه غذا بخورد و شكر گويد در اجر همانند روزه‌دار است . بيمارى كه شكر خدا كند در اجر همانند مبتلاى صابر است و توانگر شاكر در اجر چون كسى است كه / 182 قناعت پيشه دارد » .