مشكلات و فرار از لوازم آن ، در انكار معوذتين از سوى ابن مسعود ترديد كردهاند .
سيوطى توجيهات علماى سنّى را در اين قضيه مطرح كرده است ، وى در اتقان مىنويسد :
وقال النووي في شرح المهذّب . . . : و ما نقل عن ابن مسعود باطل ليس بصحيح . وقال ابن حزم في المحلّى : هذا كذب على ابن مسعود وموضوع ؛ « 1 »
نووى در شرح المهذب مىگويد : . . . و آن چه از ابن مسعود نقل شده باطل و غير صحيح است و ابن حزم در المحلى مىگويد : اين دروغى [ است كه ] به ابن مسعود [ نسبت داده شده ] و موضوع ( / جعلى ) است .
اما در مقابل ، قول بسيارى از بزرگان اهل سنّت را مطرح مىكند كه روايات انكار معوذتين از سوى ابن مسعود را صحيح مىدانند . بنابر نقل سيوطى ، ابن حجر عسقلانى اين موضوع را ثابت مىداند و مىنويسد :
ثابت بالأسانيد الصحيحة .
سيوطى پس از نقل قول ابن مسعود مبنى بر انكار وجود سورهء حمد در قرآن مىگويد :
وقال ابن حجر في شرح البخاري : وقد صحّ عن ابن مسعود انكار ذلك ، فأخرج أحمد وابن حبان عنه أنه كان لا يكتب المعوّذتين في مصحفه ؛ « 2 »
بر اساس آن چه سيوطى نقل كرده است ، عبداللَّه بن احمد بن حنبل نيز در زيادات المسند مىگويد :
هامش
( 1 ) . الاتقان : 1 / 213 : 1082 و ر . ك : فتح البارى : 8 / 743 .
( 2 ) . الدر المنثور : 1 / 2 ، الاتقان : 1 / 213 : 1082 ، فتح البارى : 8 / 743 .