داشته كه همهء انظار و رواياتش مأخوذ از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله و مطابق با بيان و تبليغ ايشان است .
اين سخن لوازمى در پى دارد كه اهل سنّت هرگز نمىتوانند بدان ملتزم شوند . از جمله مىتوان به موارد زير اشاره كرد :
اگر آن چه عبداللَّه بن مسعود مىگويد صحيح باشد ، مخدوش بودن قرآن لازم مىآيد ، ابن مسعود زير سؤال خواهد رفت .
اگر نسبتهايى را كه به ابن مسعود داده شده منكر شويم ، منابع صحيحه اهل سنّت مخدوش مىشوند .
اگر به صحت كتب مذكور معتقد باشيم و قول ابن مسعود را صحيح بدانيم ، قرائت معوذتين در نماز غير جائز و موجب بطلان خواهد بود ، و چنان چه فقيهى به صحت اين نماز فتوا دهد فتواى وى نيز باطل است .
پس اثبات اين كه معوذتين جزء قرآن است موجب قدح ابن مسعود و پيروانش مىگردد و قول به عدالت صحابه را بىاعتبار مىكند « 1 » از اين رو برخى براى حل اين
هامش
( 1 ) . چون شيعيان احدى را به جز پيامبر اكرم و اهل بيت ايشان عليهم السلام معصوم نمىدادند در اين زمينه مشكل ندارند و بر اساس روايات امامان اهل بيت عليهم السلام معتقدند ابن مسعود در اين مورد خطا كرده است . در روايات شيعه به نقل از امام صادق عليه السلام آمده است : « أخطأ ابن مسعود » ؛ وسائل الشيعة : 6 / 115 حديث 7491 .