( مسأله 1851 ) عقد مضاربه بدون تعيين مدت صحيح نيست و بايد براى آن در عقد مضاربه اجل معين شود .
( مسأله 1852 ) عقد مضاربه در طول مدت ، لازم است ، و هيچ يك از مالك يا عامل به تنهايى نمىتواند عقد را به هم بزند مگر اين كه هر دو توافق بر فسخ كنند .
( مسأله 1853 ) هرگاه يكى از دو نفر براى خود حق فسخى در اثنا معين كند مىتواند معامله را به هم بزند .
( مسأله 1854 ) سرمايه بايد به صورت پول مشخص شود ، در اين قسمت ميان پول مسكوك و غير مسكوك مانند اسكناس فرقى نيست .
( مسأله 1855 ) هرگاه كسى از فردى طلبى داشته باشد نمىتواند آن را به عنوان سرمايه تعيين كند تا بدهكار با آن تجارت كند بلكه بايد پس از دريافت بدهى خود ، آن را به عنوان سرمايه در اختيار طرف قرار دهد .
( مسأله 1856 ) هرگاه تجارت با سرمايه ، به سفر نياز داشته باشد هزينه سفر از آنِ مالك است مگر اين كه در قرارداد برعهده عامل معين شده باشد .
( مسأله 1857 ) عامل در سفر خود بايد در حد امكان صرفهجويى كند و از هزينه كردن سرمايه در مواردى كه ارتباط به تجارت ندارد خوددارى كند .
( مسأله 1858 ) هرگاه در عقد مضاربه ، تجارت با كالاى مشخصى معين شود مثلًا قرار بگذارند كه عامل به وسيله سرمايه به خريد و فروش فرش بپردازد در اين صورت عامل حق ندارد سرمايه را در مورد ديگر به كار گيرد .
( مسأله 1859 ) هرگاه در قرارداد شرط كنند كه معاملهها به صورت نقدى صورت گيرد عامل نبايد جنس را به صورت نسيه بفروشد .
( مسأله 1860 ) آنجا كه در قرارداد ، تجارت با كالاى مشخص ذكر شود ولى او به وسيله سرمايه ، كالاى ديگرى را بخرد و بفروشد هرگاه سود كرد و مالك معامله را تنفيذ نمود ، سود ميان آن دو به نسبت معين تقسيم مىشود و اگر ضرر كرد ضرر از آن عامل است .
( مسأله 1861 ) هرگاه عامل پيش از وقت معين بميرد عقد مضاربه باطل مىشود زيرا
رسالهء توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 413
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٤١٣