احكام روزه مسافر
( مسأله 1367 ) مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعت بخواند ، نبايد روزه بگيرد و مسافرى كه نمازش را تمام مىخواند مثل كسى كه شغلش مسافرت يا سفر او معصيت است ، بايد در سفر روزه بگيرد .
( مسأله 1368 ) مسافرت در ماه رمضان اشكال ندارد . ولى اگر براى فرار از روزه باشد ، مكروه است .
( مسأله 1369 ) اگر غير روزه رمضان ، روزه معين ديگرى بر انسان واجب باشد ، مثل اين كه نذر كند روز معينى را روزه بگيرد نبايد در آن روز مسافرت كند و اگر در سفر باشد بايد قصد كند كه ده روز در جائى بماند و آن روز را روزه بگيرد .
( مسأله 1370 ) اگر نذر كند روزه بگيرد و روز آن را معين نكند ، نمىتواند آن را در سفر به جا آورد . و اگر نذر كند روز معينى را در سفر روزه بگيرد ، بايد در سفر به جا آورد و نيز اگر نذر كند روز معينى را چه مسافر باشد يا نباشد ، روزه بگيرد بايد آن روز را اگرچه مسافر باشد ، روزه بگيرد .
( مسأله 1371 ) مسافر مىتواند براى خواستن حاجت سه روز - روزهاى چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه - در مدينه طيّبه روزه مستحبى بگيرد .
( مسأله 1372 ) كسى كه نمىداند روزه مسافر باطل است اگر در سفر روزه بگيرد و در بين روز مسأله را بفهمد روزهاش باطل مىشود . و اگر تا مغرب نفهمد روزهاش صحيح است .
( مسأله 1373 ) اگر فراموش كند كه مسافر است ، يا فراموش كند كه روزه مسافر باطل مىباشد و در سفر روزه بگيرد روزه او باطل است .
( مسأله 1374 ) اگر روزه دار بعد از ظهر مسافرت نمايد ، بايد روزه خود را تمام كند و اگر پيش از ظهر مسافرت كند ، و پيش از ظهر به حد ترخّص برسد ، يعنى به جائى برسد كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آن را نشنود ، روزه او باطل مىشود و اگر پيش از آن روزه را باطل