[ 142 ] «
إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ أَ لا تَتَّقُونَ
- در آن هنگام كه برادرشان صالح به ايشان گفت كه : چرا از خدا نمىترسيد و پرهيزگار نمىشويد ؟ » تقوى در اين جا به معنى حذر كردن از عذابى است كه احتمال فرود آمدن به سبب فسادى كه در زمين كردهاند مىرود .
شايد تكرار كاربرد اين كلمه در سورهء حاضر ، هدفى جز كاشتن تخم تقوى در قلب آنان نبوده باشد ، چه سياق رابطهاى ميان هلاك قوم بر اثر گناهانشان و كارهايى كه انجام مىدادند برقرار كرده است ، و شايد ايمان خوانندهء قرآن - يعنى من و تو - به اين حقيقت افزايش يابد كه : جزا به دنبال عمل مىآيد ، و در نتيجه عمل بد را هر اندازه هم كه كوچك باشد اختيار نكند ، از آن جهت كه سنّت خدا در حقايق بزرگ و كوچك يكسان جريان دارد ، پس آتش آتش است و كم و زياد آن داراى طبيعت واحد است .
[ 143 ] آن كس كه مردمان را به خدا دعوت مىكند ، بايد از دو شرط برخوردار باشد : يكى رسالتى كه آن را تمام و كمال بفهمد ، و ديگر امانتى كه آن را به خوبى حفظ كند .
«
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
- من براى شما فرستادهاى امين و قابل اعتمادم . » [ 144 - 145 ] و بدين ترتيب زندگى روزانه به دو چيز انتظام پيدا مىكند كه يكى فهم و تفقه دين ( رسالت ) و ملتزم بودن به آن است ، و ديگرى داشتن عدالت شرعى ( امانت ) .
/ 99 و مسئوليت مردمان در برابر رسالت ترس از خدا و پرهيزگارى است ، و در برابر حامل رسالت فرمانبردارى از او .
«
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ * وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ
- پس از خدا بترسيد و از من فرمانبردارى كنيد * و براى اين كار از شما هيچ مزدى نمىخواهم ، چه مزد مرا پروردگار جهانيان مىدهد . » تأكيد خدا - سبحانه و تعالى - بر اين دو مفهوم « تقوى » و « اطاعت » و تكرار اين دو آيه در اين سوره براى ما آشكار مىسازد كه از صفات فرستادگان آن