«
وَ لا يُلَقَّاها إِلَّا الصَّابِرُونَ
- و به آن جز صابران نمىرسند . » در درسهاى پيشين گذشت كه : از دشواريهاى نفس بشرى يكى شتاب ورزيدن است و تمايل داشتن به آنچه حاضر است ، و براى رفع اين دشواريها انسان به صبر نيازمند است تا آنچه را كه در آينده خواهد آمد به دست آورد ، و آن عاقبت نيكو است در اين جهان و بهشت در جهانى ديگر .
[ 81 ] «
فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْأَرْضَ
- پس او و خانهاش را در زمين فرو برديم . » آيا براى چه خدا خانهء او را در زمين فرو برد ؟
شايد براى آن بوده است كه شخص ديگرى به زينتى كه در آن است فريفته و مغرور نشود .
جايگاه ستمگران نحوست و شومى خود را از آنان به دست مىآورد و به همين سبب شايسته هلاك است ، و خدا به سبب ستمى كه مردم آن مرتكب شده بودند آن سرزمين را هلاك كرد .
«
فَما كانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ
- پس جز خدا دسته و گروهى نداشت كه به يارى او برخيزند . » حتى كسانى كه گرد او جمع شده بودند ، خواستار چيزى از دنياى او بودند ، و آن گاه كه دنيا از دست او بيرون رفت ، با چيزى در نزد آنان برابرى نداشت ، و اگر هم مىخواستند به يارى او برخيزند هرگز استطاعت اين كار را نداشتند .
«
وَ ما كانَ مِنَ المُنْتَصِرِينَ
- و از يارى شدگان نبود . » / 382 اين آيه مثالى است براى حقيقتى كه ذكر آن پيشتر در اين آيه گذشت :
أَ وَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهِ مِنَ الْقُرُونِ
.
پيامبر ( ص ) از آن نهى كرد كه كسى در طرز راه رفتن خود تكبر به خرج دهد و گفت :
« هر كس لباسى بپوشد و در آن تكبر و فخر فروشى نشان دهد ، خدا او را درون جهنم فرو مىبرد ، و همنشين قارون خواهد شد ، چه او نخستين كسى است كه